نظرات جانور شناسان در بازی حیوانات

پوکر آنلاین

جان بایرز، یک جانورشناس از دانشگاه ایداهو ، کشف کرد که مدت زمانی که در بازی برای بسیاری از پستانداران (به عنوان مثال موش و گربه) صرف می شود ، در اواخر بلوغ به حداکثر می رسد و سپس افت می کند. این مربوط به توسعه مخچه است ، نشان می دهد که بازی فقط به منظور ایجاد رفتارهای دقیق نیست ، بلکه ایجاد ارتباطات کلی در مغز است. سرجیو پلیس و همکارانش در دانشگاه لتبریج در آلبرتا ، کانادا ، کشف کردند که بازی ممکن است به روش های دیگر به مغز نیز شکل دهد. پستانداران جوان تعداد زیادی سلول مغزی در مخ خود دارند (نواحی خارجی مغز - بخشی از آنچه پستانداران را متمایز می کند). شواهدی وجود دارد که بازی به مغز کمک می کند تا این سلولهای اضافی را تمیز کند و در نتیجه در رشد مغزی مخ موثرتر خواهد بود.

مارک بیکوف (زیست شناس تکاملی دانشگاه کلرادو) فرضیه "انعطاف پذیری" را ارائه می دهد که سعی در ترکیب این یافته های عصبی جدید دارد. این استدلال می کند که بازی به حیوانات کمک می کند تا بیاموزند و رفتارهای م effectivelyثرتر را بدل کنند ، تا برای چیزهای غیر منتظره آماده شوند. با این حال ، ممکن است راه های دیگری برای کسب حتی این مزایای بازی وجود داشته باشد: مفهوم یکنواختی. ایده این است که برای مثال می توان مزایای اجتماعی بازی برای بسیاری از حیوانات را با نظافت بدست آورد. پاتریک بیتسون معتقد است که تساوی بازی دقیقاً همان چیزی است که بازی آموزش می دهد. مطابق با فرضیه انعطاف پذیری ، بازی ممکن است به حیوانات یاد دهد که از "نقاط پایان کاذب" پرهیز کنند. به عبارت دیگر ، آنها تمایل کودکانه را برای ادامه بازی با چیزی که "به اندازه کافی خوب" کار می کند ، مهار می کنند ، در نهایت به آنها اجازه می دهد تا چیزی پیدا کنند که ممکن است بهتر باشد ، فقط در برخی از شرایط این امر همچنین به پستانداران امکان می دهد مهارت های مختلفی ایجاد کنند که در موقعیت های کاملاً بدیع به کار شما می آیند. یک مطالعه بر روی دو گونه میمون Semnopithecus entellus و Macaca mulatta که در هنگام تهیه غذا توسط زائران در ذخیره گاه جنگلی Ambagarh ، در نزدیکی جیپور ، هند ، با یکدیگر ارتباط برقرار کردند ، نشان دهنده تعامل بین گونه ای است که در صورت فرصت بین نوجوانان دو گونه ایجاد می شود خود را ارائه داد.