فوتبال راگبی

پوکر آنلاین

راگبی یکی از بارزترین و ماندگارترین نمونه های تنش بین آماتوریسم و حرفه ای را در طول توسعه ورزشهای سازمان یافته ملی در انگلیس در اواخر قرن نوزدهم ارائه داده است. انشعاب در راگبی در سال 1895 بین لیگ راگبی و اتحادیه راگبی در نتیجه اختلاف مستقیم در مورد تظاهر به اجرای دقیق وضعیت آماتوری آن رخ داد - باشگاه های لیدز و بردفورد پس از جبران خسارت به بازیکنان برای از دست دادن کار ، جریمه شدند ، در حالی که در همان زمان اتحادیه فوتبال راگبی (RFU) اجازه پرداخت حقوق بازیکنان دیگر را می داد.

فوتبال راگبی ، علی رغم ریشه در مدارس دولتی ممتاز انگلیس ، در حدود سال 1880 ، از جمله در مناطق بزرگ طبقه کارگر در شمال صنعتی ، یک بازی محبوب در سراسر انگلیس بود. با این حال ، وقتی ورزش آماتور آن زمان به طور فزاینده ای محبوب و رقابت پذیر می شود و جمعیت زیادی را با هزینه زیادی جذب می کند ، تیم ها در چنین مناطقی جذب و حفظ بازیکنان خوب را دشوار می کنند. دلیل این امر آن بود که مردان محلی از نظر جسمی هم برای بدست آوردن دستمزد نیاز به کار داشتند - زمانی را که می توانند به ورزش بدون حقوق اختصاص دهند - و هم برای جلوگیری از آسیب هایی که ممکن است مانع کار آنها در آینده شود. تیم های خاصی که با این شرایط روبرو شده بودند می خواستند به بازیکنان خود پول به اصطلاح "وقت خراب" بپردازند تا به دلیل تعهدات بازیگری خود ، کارمزد خود را از دست بدهند ، اما این امر ناقض سیاست آماتوری اتحادیه فوتبال راگبی (RFU) بود.

پس از جنگ جهانی دوم ، این لشکر به طور فزاینده ای زیر سوال رفت. هنگامی که لن هاتون به عنوان کاپیتان کریکت ملی انگلیس در سال 1952 منصوب شد ، او همچنان یک حرفه ای بود. در سال 1962 این بخش حذف شد و همه بازیکنان کریکت به "کریکت" معروف شدند.